menu

Mijmeringen rond Hemelvaart

Uit de nieuwsberichten van Bronlaak

Na zijn opstandig wandelt de Christus nog 40 dagen over de aarde in een gedaante die voor zijn leerlingen zichtbaar is. En dan komt het moment dat hij opgaat naar de hemel -in de geestelijke wereld. Het is geen 'verwijdering' die er plaats vindt, maar hij verwijdt zich als het ware, waardoor zijn tegenwoordigheid verhoogd wordt en hij overal aanwezig kan zijn.

Ik blijf op zoek om dit alles te begrijpen en dat is niet makkelijk. Het ene moment denk ik o ja, ik kan het een beetje bevatten en ervaren en het volgende moment zijn er alleen maar nog grotere vraagtekens. Ik wil jullie een klein stukje meenemen op mijn zoektocht.

Hij werd voor hun ogen opgeheven, een wolk nam hem op en onttrok hem aan hun ogen. En terwijl ze gespannen keken toen hij ten hemel voer, zie, twee mannen stonden bij hen in witte gewaden en zeiden: "Mannen van Galilea, waarom staat gij daar en ziet gij op naar de hemel? Deze Jezus die van U opgeheven is naar de hemel, zal komen, zoals gij hem ten hemel hebt zien varen." Deze woorden kunnen wij in de Handelingen lezen.

Het Hemelvaartsgebeuren is verbonden met het beeld van de wolk - de hemel. Wolken zijn constant in beweging, zich aan het vormen, weer uit elkaar aan het gaan, in elkaar overgaan, oplossen, verdwijnen en opnieuw vormen. Wolken - lucht zijn ongrijpbaar, ik kan ze niet aanraken, vastpakken, maar ze zijn altijd aanwezig om ons heen en tussen ons.

In de hemelvaartstijd kan ik op zoek gaan wat er aan tussenruimtes ontstaat, wat zich afspeelt tussen mij en de wereld, tussen mij en de ander. Tussenruimtes moeten wij bewaken. Aan de tussenruimtes als ruimte tussen het aardse en het spirituele en in de ontmoeting met elkaar kunnen wij ervaren wat er werkelijk aanwezig is op dat moment.

Iets anders wat mij zo raakt in deze tijd van het jaar zijn de weilanden met de ontelbaar vele paardenbloemen. Als ik naar zo een weiland kijk dan voel ik op dat moment dat er niets mooiers bestaat dan deze goudgele zon zo dicht bij de grond. Zo mooi. Ik ben er weleens in gaan liggen... in een wei met paardenbloemen en boven mij de blauwe hemel met de wolken... Geweldig.

Ik heb gekeken naar de groei - de ontwikkeling van zo'n paardenbloem. De bladeren die als eerste zichtbaar worden en een soort krans - kroon - vormen voor de gele bloesem die zich alleen maar opent als de zon schijnt. In de loop van de tijd groeit de kwetsbare stengel die de bloesem draagt steeds hoger en ontstaan er vanuit de bloesem pluizenbollen met stervormige schermpjes - ook nu blijft de stengel groeien tot op een bepaald moment de wind deze sterrenzaden de wereld inblaast en zo in het komende jaar nog meer van deze zonnen onze aarde bedekken.

De paardenbloem geeft mij zoveel... voor mij steeds meer een beeld voor Pasen - Hemelvaart en Pinksteren. Wie weet... misschien zijn er mensen onder jullie die daar iets mee kunnen. Dan kunnen wij volgend jaar eens samen op een weiland met Paardenbloemen liggen!?

Nu op dit moment zien wij heel veel pluizenbollen op de plekken waar een week geleden nog alles goudgeel was. En kijk maar wat er allemaal door de lucht waait. Je kan ze ook plukken (voorzichtig!) en zelf de wereld inblazen, ergens komen ze neer op onze aarde en gaan misschien volgend jaar weer een zon op aarde worden.

Een mooie tijd

Dörte

© Helend opvoeden  2025

naar boven